Niets heerlijker dan een verse appelcake op een grijze ochtend als vandaag. De appelcake van deze morgen bracht een verborgen boodschap met zich mee.

Mijn zoon, Nand had in het begin van de herfstvakantie gevraagd om nog eens een appelcake te bakken. Hmm, lekker! Door een onverwachte extra vakantie en de drukte met mijn boeklancering, is het vandaag – de laatste dag van de vakantie (oeps) – toch nog gelukt om die heerlijke cake te bakken.

De gebakken cake liet me echter, onverwacht, iets belangrijks zien. Want je weet misschien wel dat ik overal symboliek zie en yep, dus ook in de appelcake. Hij liet me zien en voelen waar ik op dit moment mee worstel… perfectionisme.

Het begon al bij het maken zelf. Mijn man was gisteren naar de winkel geweest en had (in mijn ogen) de verkeerde ingrediënten meegebracht. In plaats van de zelfrijzende bloem die op het briefje stond, had hij cakemix meegebracht. Dat zijn geen rampen natuurlijk, maar ik was hierdoor op voorhand al aan het zeggen dat die cake nooit zo goed zou worden als ‘echte, verse’ cake.

Mijn innerlijke perfectionist was al goed op dreef… Op zich ook al heel symbolisch, want in het leven krijg je niet altijd wat je gevraagd hebt. Waarom zou je geen cakemix gebruiken, die het bakken veel eenvoudiger en makkelijker maakt, bedenk ik me nu pas, waarom kiezen voor het harde werk? Euhm, ja dat is ook een goede overdenking… omdat het gezonder is, omdat je er beter je best voor gedaan hebt? Ja, dat is ook een stukje van de puzzel. Ik wil alles altijd perfect doen, altijd perfect zijn en hierbij vooral voldoen aan de verwachtingen en regeltjes van anderen, laten zien hoe hard ik me ergens voor inzet – zelfs al weet ik ondertussen beter, zelfs al schrijf ik in mijn boek dat je ‘moetjes’ mag laten vallen.

Biepbiep, biepbiep… de oven laat weten dat de baktijd afgelopen is. Hmm, dat ziet er goed uit en ruikt ook best lekker (voor een cake gebakken met cakemix), nog even laten afkoelen en dan uit de vorm halen… O nee!

Bij het uit de vorm halen, blijft er een stuk plakken en valt hij in brokken uiteen. Allee niet echt, maar dat is wat mijn innerlijke perfectionist zei. Dus stond ik daar in de keuken te grommen, terwijl mijn man zei: ‘Dat is toch niet erg.’ ‘Ja maar, nu is de cake niet meer perfect!’… Wauw, die reactie kwam binnen en ik moest lachen met mezelf. Want één, het is maar een appelcake en twee, ik zag hoe mooi dit weerspiegelde waar ik al enige dagen op vastliep.

Door mijn perfectionistische insteek is het niet snel goed genoeg en probeer ik alles onder controle te houden, maar dat werkt natuurlijk niet. Het is vooral heel vermoeiend en bij momenten frustrerend. Het maakt dat ik vergeet te genieten van de mooie dingen, van de dingen die wel goed gaan.

Afhankelijk van hoe je het bekijkt is er niets perfect oftewel alles. Alles is perfect in zijn imperfectie. Het feit dat de cake een gat heeft, maakt hem niet minder lekker en was op dit moment perfect wat ik nodig had om mijn perfectionisme een stukje te kunnen loslaten.

Smakelijk!

Wat weerspiegelt jouw leven vandaag? Zet het hieronder in de reacties, ik ben benieuwd…

Leave a Reply 0 comments

Leave a Reply: