Oo, wat is dit spannend! Het aftellen is begonnen. Nog maar 21 dagen en dan verschijnt mijn boek. Ik kijk er ontzettend naar uit, maar tegelijk brengt dit ook innerlijke onrust met zich mee. 

Gedachten zoals ‘Tinne, wie zit er nu eigenlijk op je boek te wachten?’ en ‘Zullen ze het wel goed genoeg vinden?’ of ‘Dat boek raak je aan de straatstenen niet kwijt. Als je familie je boek koopt, mag je al heel tevreden zijn.’ Bij momenten kunnen zulke gedachten me echt de kast opjagen, schiet ik in angst en zou ik me het liefste terugtrekken in mijn eigen wereldje.

Tegelijk lijkt er ook maar geen einde te komen aan mijn takenlijst en alle dingen die ik nog ‘moet’ doen: de boekvoorstelling plannen, de flaptekst schrijven, een marketingplan uitwerken, lezingen boeken, bijhorende blogposts maken, filmpjes, interviews…

En daar zit ik dan naar mijn computerscherm te staren, want door al die ‘moetjes’ vergezeld van innerlijke onrust, lijkt mijn inspiratie wel opgedroogd, uitgeput. Mijn takenlijst, wel ja, daar komt dus geen schot in. Dus geraak ik nog meer gefrustreerd waardoor die onrust in mijn hoofd schoon zijn kans ziet om te zeggen: ‘Zie je wel…’

Ik denk bij mezelf: wel, naar mijn scherm zitten staren, lost ook niets op. Ik zeg ‘foert’ tegen mijn takenlijst en ga schilderen. Schilderen helpt me mijn frustraties af te reageren en opnieuw rust in mezelf te vinden. Dat voelt al veel beter. ‘Ach ja, met al die chaos in mijn hoofd, zou ik bijna vergeten waarom ik mijn boek in de eerst plaats geschreven heb, maar nu kan ik het terug voelen. Het is mijn missie om anderen te inspireren het licht van hun hart te herinneren en er zich opnieuw mee te verbinden.’

Je hart bewaart je dromen, je verlangens, je talenten, je essentie. Wanneer je enkel vanuit je hoofd leeft, heb je geen verbinding met je hart. Je leeft niet met hart en ziel, je overleeft. Maar hoe maak je verbinding met je hart, dat je doorheen de jaren beschermd hebt door rondom muren te bouwen? Hoe kan je de taal van je hart leren begrijpen?

‘Ja, daar gaat het om!’ Hoewel mijn innerlijke onrust me laat voelen dat ik alles, wat me de komende weken staat te wachten, best wel spannend vind, heb ik opnieuw verbinding met mijn hart en mijn verlangen om anderen te herinneren aan de kracht in hun hart. En dat is zoveel sterker, dat maakt het allemaal waard.

Leave a Reply 0 comments

Leave a Reply: